Zoeken
  • Matthias De Meuter

Emoties: zijn we in de (on)mogelijkheid ze te uiten?

Iedereen kent de onderstaande vraag en gebruikt deze vaak om een gesprek te starten:


Hoe gaat het met jou? / Hoe voel je je vandaag?”.


Simpel toch?! Wat denk je dat het meest gegeven antwoord is op deze vraag? Om dit eventueel te toetsen daag ik je uit om de vraag te stellen aan jezelf of aan iemand in jouw buurt bijvoorbeeld je partner die naar de nieuwe Star Wars film zit te kijken, je mama die een lekker gerechtje ah maken is in de keuken, …


Gedaan? ……….. Perfect!


Voor velen van jullie zal het antwoord iets in de vorm zijn van ‘goed’ of ‘cava’ of een equivalent van dit antwoord.

Maar is dit een antwoord op de vraag die je stelde? Heb je hiermee een antwoord omtrent de emotionele beleving? Voel je je gehoord in jouw emotionele noodzaak? Of is het een geconditioneerd antwoord omdat we weinig over onze emotionele beleving willen/kunnen spreken?

Als verpleegkundige kwam ik zeer nauw in contact met onze meest actuele en wereldwijde vijand: Corona. Toen, tijdens deze kritieke periode, mij de vraag werd gesteld hoe ik me voelde gaf ik vol vertrouwen als antwoord “Goed!”. Onmiddellijk liet mijn maag duidelijk zijn misnoegen voelen en werd ik snel met beide voetjes op de grond gesmakt. Er was duidelijk een verschil tussen wat ik zei en wat ik voelde (emoties). Het ging namelijk niet zo goed met mij. Ik had heel veel stress, was angstig, voelde me boos en onmachtig, sliep moeilijk en had heel wat kopzorgen. Diezelfde avond stelde ik mij de vraag waarom ik niet echt in connectie stond met mijn emotionele leefwereld en waarom ik hier niet open over kon spreken.


Heb je jezelf ook ooit bovenstaande vragen eens gesteld doorheen verschillende situaties?

Laat ons dan samen hier even bij stilstaan, mogelijke oorzaken proberen te begrijpen en de nodige handvaten zoeken om hier verandering in te brengen!


Het is niet ondenkbaar dat we in onze huidige maatschappij continu bezig zijn met ons zo goed, sterk en mooi mogelijk te presenteren. Denk maar aan alle slogans/beelden vanuit de consumptiemaatschappij, wie er het gelukkigste uitziet op sociale media of hoe we het negatieve dienen te vervangen door enkel positieve boodschappen in het leven. Maar wat dan met al de rest? Wat met moeilijke situaties? Wat met ons ongeluk, onze verlieservaringen of maw onze ‘negatieve’ emoties?

Er lijken weinig plaatsen en momenten te zijn om te spreken over emoties zoals vreugde, boosheid, angst en verdriet. Dit is bijzonder aangezien dit onze 4 basisemoties zijn waarmee we al sinds kleins af aan mee leven en communiceren. Ondanks dit de ‘basis’ is, lijkt het een moeilijke opgave om hiermee aan de slag te gaan, zowel als kind als op latere leeftijd. Laat staan dat we alle andere subjectieven en vertakte emoties durven ervaren en herkennen. Hieronder som ik enkele voorbeelden op waaruit blijkt dat we weinig stilstaan bij het emotionele karakter van een bepaalde situatie:


“ Een kind dat gestraft wordt om zijn boze reactie op het zusje omdat ze zijn speelgoed afneemt. Het kind reageerde boos omdat het eigenlijk verdrietig was want hij wou alleen spelen en de zus luisterde niet naar zijn grenzen. Het kind wordt gestraft met als boodschap dat hij moet leren delen maar zelden wordt er tijd gemaakt om te spreken over de achterliggende emotie”

“ Het aantal mannen die hun angst en verdriet negeren of stilzwijgen omdat, in sommige culturen, dit als zwak wordt bestempeld. ”

“ Als opgroeiende tiener met moeite durven spreken over de emotionele kant van je seksuele geaardheid wanneer deze in strijd gaat met het gezins- en maatschappelijk beeld.”

Hieruit kunnen we zien dat termen als context, opvoeding en maatschappelijke waarden/normen zeker oorzakelijke factoren kunnen zijn waardoor we onze authentieke emotionele-ik verliezen. Daarnaast kunnen negatieve en/of kwetsende reacties op jouw emoties een nefaste impact hebben waardoor je bepaalde emoties gaat verdringen. Bewust worden van deze mogelijke beïnvloedingen kunnen al een licht werpen op de beperkte openheid van jouw emoties en emotionele beleving. Een belangrijke factor dat vaak onderschat wordt zijn gevoelens rond 'schaamte' en 'schuld' omtrent het ervaren van bepaalde emoties.


Maar wat kan je hieraan doen? Hoe kan je foutief aangeleerde mechanismen omzetten naar een positievere houding die gericht is op een meer gebalanceerde emotionele toestand. Hieronder som ik enkele tips & tricks op die je kan toepassen voor jezelf!


  1. Leer je emoties begrijpen; Welke zijn er en welke beleef ik?

  2. Aanvaard elke emotie die je ondergaat. Observeer wat dit doet met je lichaam en geest. Hoe meer zicht je op iets hebt, hoe beter je ermee kan omgaan en erover kan communiceren.

  3. Zoals gezegd: Communiceer over je emoties! Probeer jezelf te scholen in het zien van redenen die je communicatie hieromtrent bemoeilijken: ligt het bij jezelf of zijn er externe oorzaken die het bemoeilijken? HINT: Om meer zicht te krijgen op je emoties kan je een dagboekje bijhouden. Zo kom je meer te weten over je emoties, patronen, oplossingen, …

  4. Beleef je emoties! De emoties negeren of wegduwen is als een gewicht in je rugzak plaatsen. Op een gegeven moment wordt deze rugzak te zwaar en zak je erdoor.

Veel succes en gun jezelf de schoonheid om je eigen ‘Ik’ te leren kennen!

Matthias


101 keer bekeken1 reactie